Μή φλιέστι ντίπ

Δικαετία του '70 σ' ένα χουργιό απ' τα Γριβινά. Σν πλατεία απ' του χουργιό μαζώθκαν οι μάνις να ξιπρουβουδίσν τα πιδγιά που θα πααίν[ν] στου Γριβινό για του γυμνάσιου, μιτά απ' τς γιουρτές τς πασκαλιάς.

Μπρουστά στα πουδάργια απ' τα πιδγιά είνι κτχιά, τρουβάδις κι κλειδουπίνακα γιουμάτα φαγουλάτα.

Ξαφνικά ακούιτι βαζούρα κι φαίνιτι του λιουφουρείου να έρχιτι απου πέρα απ' τ' άλλου του χουργιό που είχι πάει να φουρτώσ' αρχύτιρα.

Γαμέμνου

Συναντιούντι δυό γνουστές γναίκις στου Γριβινό κι κινούν τν κουβέντα.

- Τί πιδί έχ΄ ου Κώτσιους, Βασίλου-μ';

- Σιρκό.

- Του βάφτσιτι ή ακόμα;

- Του βάφτσαμι ιπρουχτέ, τν Κυριακή.

- Κι πώς τούπιτι, Βασίλου-μ';

- Α, τ' όνουμα δέ λέιτι...

«Ελγίνεια αχαμνά», του Ζ. Πιτένη

Σκατά έχτι κισείς στο Αγγλία! Δυό αχαμνά είχιν ου Κουλουκουτρών.τς κι τάχουμι ιδώ! Ισείς πού στουν κόρακα τα βρήκιτι στο Αγγλία;; Ικτός άν ου μακαρίτς είχιν... τέσσιρα αχαμνά κι σας άφκιν κισάς στο Αγγλία τ’ άλλα τα δυό!

Του πιδί γένιτι μαύρου

Γράφτ' γράμμα ου Κώτσιους, ου νιόπαντρους, απ' του Γιδά στ' μάνα-τ΄, που είνι σ' ενα χουργιό στου Γριβινό:

- Καλημέρα, μάνα! Τί φκιάν.τς; Ιμείς είμιστι πουλύ καλά. Χαλεύου να σι πώ οτι ιπιτέλους απόχτσαμι πιδί κι' ιμείς όπους όλους ου κόσμους.

«Δάνεια και κάστανα», του Αστέρη Χριστοδούλου

Στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης, έξω απ’ την Εθνική Τράπεζα, τέτοια εποχή [τέλη Οκτώβρη-αρχές Νοέμβρη] ένας καστανάς έστηνε τη φουφού στο πεζοδρόμιο.

Πολυσύχναστο το μέρος, αρκετοί οι πελάτες, αλλά εποχιακό το εισόδημα του καστανά και λιγοστό.

Μια ημέρα έρχεται ένας φίλος του -φτωχαδάκι κι αυτός- και ο καστανάς, όπως πάντα, τον κερνάει ένα κάστανο. Εκείνος το έφαγε, όμως φερόταν σαν κάτι ακόμα να ήθελε!

«Η Θιρμανιάης κι του μπλάρ΄», του Θανάση Καραγιάννη

...τουν παρόμοιαζαν «Θιρμανιάη», γιατί όνdηρ’ μέρα  έβριζι Γαμώ τα θιρμανάκια-τ’!

Μόλις ξύπνησι, άναψι [τ’] τζιbούκα, κατέφκι στ’ αχούρ΄, σαμάρουσι d’ Gέσα, ‘μ bέρασι του καπίστρ΄ στου κιφάλ΄, ‘ν έβγαλι απ’ τ’ αχούρ΄ τραβγιούνdα του καπίστρ΄.......................

«Ανέφκιν», του Πέτρου Παπαναούμ

Εν έτει 1935 στην Κοζάνη, τότε που επικρατούσε το «πιδγιά κι κουρίτσια», η μικρή Ρούσα τελείωνε το Δημοτικό.

Με αγάπη για τα γράμματα και δίψα για μάθηση, προσπαθούσε με κάθε δυνατό τρόπο να περάσει στην Εμπορική Σχολή Κοζάνης, που τότε την αποκαλούσαν και «Οικονομικό Γυμνάσιο και Λύκειο», μορφωτικά ό,τι καλύτερο μπορούσε να ακολουθήσει τότε ένα παιδί στην Κοζάνη.