Μή φλιέστι ντίπ

Δικαετία του '70 σ' ένα χουργιό απ' τα Γριβινά. Σν πλατεία απ' του χουργιό μαζώθκαν οι μάνις να ξιπρουβουδίσν τα πιδγιά που θα πααίν[ν] στου Γριβινό για του γυμνάσιου, μιτά απ' τς γιουρτές τς πασκαλιάς.

Μπρουστά στα πουδάργια απ' τα πιδγιά είνι κτχιά, τρουβάδις κι κλειδουπίνακα γιουμάτα φαγουλάτα.

Ξαφνικά ακούιτι βαζούρα κι φαίνιτι του λιουφουρείου να έρχιτι απου πέρα απ' τ' άλλου του χουργιό που είχι πάει να φουρτώσ' αρχύτιρα.

Γαμέμνου

Συναντιούντι δυό γνουστές γναίκις στου Γριβινό κι κινούν τν κουβέντα.

- Τί πιδί έχ΄ ου Κώτσιους, Βασίλου-μ';

- Σιρκό.

- Του βάφτσιτι ή ακόμα;

- Του βάφτσαμι ιπρουχτέ, τν Κυριακή.

- Κι πώς τούπιτι, Βασίλου-μ';

- Α, τ' όνουμα δέ λέιτι...

Του πιδί γένιτι μαύρου

Γράφτ' γράμμα ου Κώτσιους, ου νιόπαντρους, απ' του Γιδά στ' μάνα-τ΄, που είνι σ' ενα χουργιό στου Γριβινό:

- Καλημέρα, μάνα! Τί φκιάν.τς; Ιμείς είμιστι πουλύ καλά. Χαλεύου να σι πώ οτι ιπιτέλους απόχτσαμι πιδί κι' ιμείς όπους όλους ου κόσμους.